رازداری

 

لطفا ادامه مطلب را مطالعه فرمایید

رازداری

 

کلام حق

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ بِطَانَةً مِّن دُونِکُمْ لاَ یَأْلُونَکُمْ خَبَالاً. (آل عمران: 118)

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از غیر خودتان همراز مگیرید [آنان] از هیچ نابکاری در حق شما کوتاهی نمی ‌ورزند.

 

اختران عصمت و ولایت

حضرت رسول(ص):

همنشینان، نگه ‌دار امانت یکدیگرند و روا نیست یکی از آن ها راز رفیق خود را آشکار سازد.

 ( نهج الفصاحه، ص 346)

هر بنده‌ای که در دنیا برای دیگران راز پوشی کند، خدا در روز قیامت، رازپوش وی‌ شود. (همان، ص 682)

 

حضرت امیر(ع):

رازداری، گوشه‌ای از سعادت است. (تحف العقول، ص 347)

سینه‌ خردمند، صندوق راز اوست. (نهج البلاغه، ص 361)

 

امام صادق(ع):

دوستت را از راز خود آگاه نکن، مگر تا آنجا که اگر دشمن تو بر آن راز آگاه شود، نتواند به تو زیان رساند؛ چون ممکن است دوست روزی دشمن شود. 

(محمدباقر کمره‌ای، آداب معاشرت، تهران، اسلامیه، 1364، ص 113)

 

امام کاظم(ع):

اگر در دست خود چیزی داری، دست دیگرت از آن اطلاع پیدا نکند. 

(مشکاة الانوار، ص 304)

 

قند پارسی

هر آن سرّی را که داری، با دوست در میان منه؛ چه دانی؟! باشد که وقتی دشمن گردد؛ و هر بدی که توانی به دشمن مرسان؛ که باشد که وقتی دوست گردد.

                                                                                                             (گلستان سعدی)

و رازی که نهان خواهی، با کس در میان منه، اگر چه دوست مخلص باشد که مر آن دوست را نیز دوستان مخلص باشد همچنان مسلسل.

                                                                                                                     (گلستان سعدی)

به راز خود امانت ‌دار کردی                         دلم را مخزن اسرار کردی

                  (حزین لاهیجی)

 

سخن هیچ مگشا با رازدار                            که او را بود نیز انباز و یار

(شاهنامه حکیم فردوسی)

 

حدیث دیگران

افلاطون : هر چیز را که نگهبان بیشتر بود، استوارتر گردد، مگر راز را که نگه‌دار آن هر چند زیاد باشد، آشکارتر گردد.

 

بزرگمهر حکیم : قوی‌ ترین رکن دوستی، کتمان اسرار دوستان و رازداری آن هاست.

 

ضرب ‌المثل

Don̉t wash your dirty linen in public.

لباس کثیف را در ملأعام نشوی (سفره دلت را پیش هر کس پهن نکن).

 

It is a foolish sheep that makes the wolf his confessor.

گوسفند احمق باید باشد که گرگ را محرم اسرار خود کند.

 

گر نکته ‌دان عشقی، بشنو تو این حکایت

بود مــــــــردی علیل از ورمـــی               وز ورم بر نیـــــامــــدیش دمی

رفت روزی به نزد دانایــــــــــــی               زیرکـــــی پر خــــــرد تــــوانایی

گفت: بنگر که از چه معـــــلولم               کز خور و خواب و عیش معزولم

محبسش چون بدید، مرد حکیم               گفت: ایمن نشین ز انده و بیم

نیست در باطن تو هیــــــچ خلل               می‌‌نبینم ز هیچ نوع علــــــــــل

مرد گفتا که بازگـــــــــــویم حال                کز چه افتاد بر من این اهـــوال

رازدار ملـــــــوک و پادشــــــهم                  با مــــــزاج ملوَّن و تبــــــــــهم

شه سکندر دهد همه کامـــــم                که ورا، من گـــــــــزیده حجامم

لیک رازی است در دلم پیوست                 روز و شب جان نهاده بر کف دست

نتوانم گشـــــــاد راز نهــــــــــان                  که از آن بیم سر بود به زمان

سال و مه، مستمند و غمگینم                 بیش از این نیست راه و آیینم

گفت مرد حکــــــیم: رو تنـــــــها               بی‌عــــلایق نهان سوی صحرا

چاهســــــاری ببین خـراب شده              گشته مطموس و خشک از آب شده

اندر آن چاه، گــــــــــوی راز دلــت             تا بیاســــاید این سرشته گِلت

مرد پند حکـــــــــیم چون بشـــنید             همچنان کرد از آنکه چاره ندید

شد به صحـــــــــرا بـــــرون دانا مرد            از پی دفع رنج و راحــــــت درد

دید چاهی خــــــراب و خالـی جای          درد خود را در آن شناخت دوای

سر سوی چاه کرد و گفت: ای چاه            راز من را نگـــــــــــاه دار نگاه

شه سکندر دو گوش هم -چو خران          دارد، این اســـت راز، دار نهان

باز گفت این سخن سه بار و برفت           بنگر او را که چــون گرفت آفت

زان کهن چاه، نی بُنـــی بر رست            شد قوی بُن و برآمد چــــست

دید مردی شبان در آن چَـــــه نی            ببرید آن نی و شـــــمردش فی

کرد نایــــــــــی از آن نــــــی تازه              راز دل را که دانـــــــــــد اندازه؟

نای چون در دمـــــــــید، کـرد آواز             با خــــــلایق که فاش کردم راز

شه سکندر دو گوش خـــــــر دارد            خلــــق از این راز او خــــبر دارد

فاش گفت این سخن به گرد جهان           مــــــــرد حجــــــام را برید زبان

تا بدانی که راز بهــــــــــــــــــروزان            بهــــــتر از جمر و آتش سوزان

عالمی پر ز آتــــــــش و تف و دود           بهتر از یک ســـخن که راز تو بود

(ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی، گزیده حدیقه الحقیقه و شریعة الطریقه، تهران، هیرمند، 1372، ص 311)

 



تاریخ : یکشنبه 7 فروردین 1390 | 11:56 ق.ظ | نویسنده : سیدعلیرضا شفیعی مطهر | نظرات
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • خانه سرود