گاهی نمی توان به كتابی بیان نمود / حرفی كه یك حكایت كوتاه می زند

شغل شما چیست؟!

تاریخ:چهارشنبه 7 مهر 1395-09:15 ق.ظ


شغل شما چیست؟!

من دکتر س.ص متخصص اطفال هستم.
سال ها قبل چکی از بانک نقد کردم و بیرون آمدم ؛
کنار بانک دست فروشی بساط باطری ، ساعت ،فیلم و اجناس دیگری پهن کرده بود.
دیدم مقداری هم سکه دو ریالی در بساطش ریخته است.

آن زمان تلفن های عمومی با سکه های دو ریالی کار می کردند.
جلو رفتم یک تومان به او دادم و گفتم: دو ریالی بده.
او با خوش رویی پولم را با دو سکه بهم پس داد و گفت: این ها صلواتی است!
 
گفتم: یعنی چه؟ 

گفت: برای سلامتی خودت صلوات بفرست! 

و سپس به نوشته روی میزش اشاره کرد.
(دو ریالی صلواتی موجود است)

باورم نشد ، ولی چند نفر دیگر هم مراجعه کردند و به آن ها هم...

گفتم: مگر چقدر درآمد داری که این همه دو ریالی مجانی می دهی؟

با کمال سادگی گفت:
۲۰۰ تومان که ۵۰ تومان آن را در راه خدا و برای این که کار مردم راه بیفتد دو ریالی می گیرم و صلواتی می دهم.

مثل این که سیم برق به بدنم وصل کردند، بعد از یک عمر که برای پول دویدم و حرص زدم ،دیدم این دست فروش از من خوشبخت تر است که یک چهارم از مالش را برای خدا می دهد،
در صورتی که من تاکنون به جرأت می توانم بگویم یک قدم به راه خدا نرفتم و یک مریض مجانی نیز نپذیرفتم .

احساساتی شدم و دست کردم ده تومان به طرف او گرفتم .
آن جوان با لبخندی مملو از صفا گفت: برای خدا دادم که شما را خوشحال کنم . 

این بار یک اسکناس صد تومانی به طرفش گرفتم و او باز همان حرفش را تکرار کرد.

من که خیلی مغرور تشریف دارم، مثل یخی در گرمای تابستان آب شدم...

به او گفتم : چه کاری می توانم بکنم؟ 

گفت: خیلی کارها آقا! شغل شما چیست؟ 

گفتم: پزشکم.
گفت: آقای دکتر ! شب های جمعه در مطب را باز کن و مریض صلواتی بپذیر. نمی دانید چقدر ثواب دارد!

صورتش را بوسیدم و در حالی که گریان شده بودم ، خودم را درون اتومبیلم انداختم و به منزل رفتم.
دگرگون شده بودم ،
ما کجا این ها کجا؟!

از آن روز دادم تابلویی در اتاق انتظار مطبم نوشتند با این مضمون؛
« شب های جمعه مریض صلواتی می پذیریم !»

دوستان و آشنایان طعنه ام زدند، اما گفته های آن دست فروش در گوشم همیشه طنین انداز بود و این بیت سعدی:

گفت باور نمی کنم که تو را
بانگ مرغی چنین کند مدهوش
گفتم این شرط آدمیت نیست
مرغ تسبیح گوی و ما خاموش ..
 
راستى یك سوال  :
 شغل شما چیه؟
برای بخشنده بودن پول مهم نیست، باید ببینیم چی داریم گاهی با بخشیدن یک لبخند کوچک می تونیم بزرگ ترین بخشش رو داشته باشیم!
شخصی تعریف می کرد : 

توی رستوران نشسته بودم که یک دفعه یه مرده که با تلفن صحبت می کرد، فریاد کشید و خیلی خوشحالی کرد و بعد از تمام شدن تلفن، رو به گارسون گفت : 

همه کسانی که در رستورانند، مهمان من هستن به ""باقالی پلو و ماهیچه""
""بعد از 18 سال دارم بابا میشم""
چند روز بعد تو صف سینما، همون مرد رو دیدم که دست بچه ی 3یا 4 ساله ای را گرفته بود که به او بابا می گفت.
پیش مرد رفتم و علت کار اون روزشو پرسیدم.
مرد با شرمندگی زیاد گفت: 

آن روز در میز بغل دست من، پیرمردی با همسرش نشسته بودند. پیرزن با دیدن منوی غذاها گفت: ای کاش می شد امروز باقالی پلو با ماهیچه می خوردیم! شوهرش با شرمندگی ازش عذر خواهی کرد و خواست به خاطر پول کمشان، فقط سوپ بخورند.
من هم با آن تلفن ساختگی خواستم که همه مهمان من باشند تا اون پیرمرد بتونه بدون شرمندگی، غذای دلخواه همسرش را فراهم کنه.

« خدا » را فقط با "دولا و راست شدن" و امتداد ""ولاالضّالین"" نمی توان شناخت...!!
ﻧﺼﯿﺤﺖ ﭘﺪﺭم ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎﻟﻪ ﺗﻮ ﺫﻫﻨﻢ ﻣﻮﻧﺪﻩ.
ﻣﯿ ﮕﻔﺖ: ﺍﮔﻪ ﻣﻬﻤﻮﻥ ﺧﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﻮﺩﯾﻦ ﻭ ﺻﺎﺣﺐﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﺗﻮﻥ ﭼﺎﯼ ﺁﻭﺭﺩ، ﺭﺩ ﻧﮑﻨﯿﻦ ، ﺷﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰﯾﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺬﯾﺮﺍﯾﯽ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﻮﻧﺶ ﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﺍﮔﻪ ﻧﺨﻮﺭﯾﻦ، ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯿﮑﺎﺭ ﮐﻨﻪ ....
ﺣﻮﺍﺳﻤﻮﻥ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﺎﺷﻪ.
عجب دنیایی است!
در کله پزی ها هم زبان از مغز گران تر است!
درست مثل جامعه که چرب زبان ها از عاقلان ارزشمندترند!
من و دنیا .. همدیگر را رنگ می کنیم ،
من با مداد سیاه، دنیا با مداد سفید!......
من ..
روزهای او را! ..
او..
موهای من را ! ...



نوع مطلب : حكایات حكیمانه 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




Admin Logo
themebox Logo
-----------------------------------------

.

---------------------------------